Final Four

Biegi

Już w okresie międzywojennym polscy zawodnicy wygrywali w lekkoatletycznych zawodach międzynarodowych. Złoty medal w biegu na sto metrów, podczas igrzysk w Los Angeles, zdobyła Stanisława Walasiewiczówna, cztery lata później na pamiętnych igrzyskach w Berlinie zdobyła na tym samym dystansie medal srebrny, z czego była bardzo niezadowolona. W tym samym mniej więcej czasie ogromne sukcesy osiągnął Janusz Kusociński, znakomity sprinter. Uważany za najbardziej popularnego sportowca przedwojennej Polski, zdobył w roku 1932 złoty medal olimpijski w biegu na 10000 metrów. Zginął, rozstrzelany przez Niemców, w roku 1940 w Palmirach. Po wojnie w polskich biegach startowało wiele doskonałych zawodniczek. W kraju rywalizowały ze sobą dwa ośrodki sportowe. Na olimpiadę trudno było wybrać te najlepsze, bo właściwie każda mogła reprezentować kraj. I rzeczywiści olimpiada dla polskich biegaczek okazała się sukcesem. Ewa Kłobukowska, Teresa Ciepły, Halina Górecka i Irena (Kirszenstein) Szewińska wywalczyły złoto w sztafecie 4x100. Kirszenstein zdobyła jeszcze dwa srebrne medale. Kłobukowska zdobyła medal brązowy w biegu na 100 metrów, a rok później na tym samym dystansie ustanowiła rekord świata. Potem niestety musiała się wycofać ze sporu w wyniku misternej intrygi uknutej przez władze lekkoatletyczne ZSRR.